Sissy van Alebeek werd 25 jaar geleden Nederlands kampioene op de weg in… Nijmegen. De Brabantse herinnert zich om meerdere redenen die nationale titelstrijd goed. Ze won de sprint van een kopgroep en reed zo naar haar enige nationale titel op de weg. Hoewel ze de overwinning als één van de mooiste zeges uit haar loopbaan beschouwt, was het ook een beladen titel. Enkele weken voor het NK overleed haar vader. “Ik had iets extra die dag.”
Ze noemt zichzelf ‘geen zweverig type’ en je zult haar ook 25 jaar later niet horen zeggen dat haar net overleden vader Jan haar die dag extra kracht gaf vanuit het hiernamaals. “Maar ik heb nooit meer zo´n sprint gereden als die dag. Ik kon goed aankomen, maar die dag in Nijmegen voelde het alsof er een raket werd gelanceerd toen ik mijn sprint inzette. Ik won met groot verschil. Waren het de emoties die eruit kwamen op een positieve manier? Dat heb ik na afloop wel eens gedacht. Ik had in ieder geval iets extra die dag.”
Heel nerveus
Haar vader overleed net daarvoor op 63-jarige leeftijd op de terugweg van een wielerwedstrijd in Spanje. De periode erna beleefde Sissy van Alebeek in een roes. “Ik wist eerst helemaal niet of ik nog wel wilde fietsen, maar aan de andere kant was mijn vader zo’n wielerfan, dat ik toch vond dat ik het moest doen. Ik ging expres een paar dagen ervoor de Luba Classic rijden, ik wilde niet pas op het NK weer voor het eerst een rugnummer opdoen en al die mensen onder ogen komen.’’ Tijdens de wedstrijd was de Brabantse heel nerveus. “We hadden in de bespreking te horen gekregen dat we allemaal iemand moesten volgen die dag en toen ‘mijn’ renster in de aanval ging, sprong ik natuurlijk mee. Ik was zenuwachtig en echt niet helemaal mezelf. Bleef omkijken, maar had op een gegeven moment wel in de gaten dat ik het moest gaan afmaken. Mijn ploeggenote Bertine Spijkerman trok de sprint aan en eigenlijk zou ik op een bepaald punt pas uit haar wiel komen. Maar na de laatste bocht kon ik me nier meer inhouden en ben ik vol aangegaan. Ik won ruim genoeg.” De renster – in die tijd een boezemvriendin en vertrouweling van Leontien van Moorsel – vloog haar moeder in de armen na de finish. “Toen kwamen de tranen. Eigenlijk ben ik niet iemand die met haar emoties te koop loopt, maar op dat moment kon ik simpelweg niet anders dan huilen. Later bij de persconferentie en de huldiging had ik de controle weer wat meer over de emoties. Eigenlijk wilde ik met het wielrennen de knop even omzetten om niet het verdriet te voelen. Maar we gingen direct door na de Giro voor vrouwen en toen kwam de klap plots aan. Ik wilde na twee dagen eigenlijk alleen nog maar naar huis en dat heb ik ook gedaan.”
Sissy van Alebeek
Beetje geleefd
Van Alebeek werd als kampioene voor haar gevoel een beetje geleefd. Vooraan staan bij de wedstrijden, in de schijnwerpers staan bij de profcriteriums. “Eigenlijk ging ik er de jaren erna pas meer van genieten van het feit dat ik altijd met die rood-wit-blauwe bandjes op de trui mocht rondrijden. Het heeft ook wel iets te maken met het gevoel dat ik me niet perse de beste van Nederland voelde. We speelden als ploeg bij Farm Frites het spel goed en zo kwam ik in de positie om te winnen. Maar je kon me niet vergelijken met Leontien natuurlijk, die was van een ander niveau. Ik denk wel dat ik een belangrijke rol heb kunnen spelen in haar loopbaan in die tijd. Ik hield haar in de koers rustig, ze was toch altijd gespannen ondanks wat ze al gepresteerd had, en ik denk dat ik haar wat kon kalmeren. Waardoor ze haar prestaties kon leveren. Ik kijk met veel plezier terug op mijn loopbaan, als helper en een enkele keer als afmaker. Het was zeker een mooie tijd en dat NK echt een sportief hoogtepunt.”
Volledige uitslag NK Wielrennen voor vrouwen 2001 Nijmegen
Betrokken bij de sport
Tegenwoordig is ze via haar club WV Schijndel nog altijd betroken bij de wielersport. “Als het zo uitkomt ga ik met de nieuweling-meisjes en junior-vrouwen op pad van onze club – zoals laatst bij de Omloop van Simpelveld – en ik voer ook vaak de gesprekken als nieuwe rensters zich melden voor deze teams. Verder ben ik als commercieel directeur van Rompelberg Fietsvakanties actief en zo ook veel op Mallorca, onze uitvalsbasis voor deze branche. Maar gelukkig ben ik ook nog veel in Den Bosch waar ik tegenwoordig woon, dat is echt thuis.”
